ਮੇਯੋ ਸਿੰਘ ਮਨਹਾਸ

ਮੇਯੋ ਸਿੰਘ ਮਨਹਾਸ ਸਿੱਖ ਆਰਾ ਮਿੱਲ ਮਾਲਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਦੇ ਵੈਨਕੂਵਰ ਆਈਲੈਂਡ ਉੱਤੇ ਮਿੱਲ ਵਾਲਾ ਕਸਬਾ ਪਾਲਦੀ ਵਸਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚਲੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹੈਰੀਟੇਜ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾ ਨਾਂ ਮਯਾਨ ਸਿੰਘ ਸੀ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਯੋ ਨਾਂ ਅਪਣਾ ਲਿਆ। ਲੇਕ ਕਾਵਿਚਨ ਗਜ਼ਟ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਤਕਰੇ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੂਲ ਦੇ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਲਦੀ ਦਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ 1 ਜੁਲਾਈ 1919 ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ।

ਅਹਿਮ ਪੜਾਅ

• ਆਮਦ: ਲੇਕ ਕਾਵਿਚਨ ਗਜ਼ਟ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ 1904 ਵਿੱਚ 18 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਗਨੇਆ ਅਤੇ ਕਜ਼ਨ ਡੋਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹੈਰੀਟੇਜ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1906 ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਸੈਨ ਫ਼ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਰਸਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਲਵੇ ਅਤੇ ਮਿੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਕੱਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਬੰਕਹਾਊਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
• ਪਹਿਲੀ ਸੰਸਾਰ ਜੰਗ: ਬੰਦੇ ਜੰਗ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਕਈ ਮਿੱਲਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਤੋਂ ਚੌਦਾਂ ਬੰਦੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਸੇ ਪਾ ਕੇ ਮੇਸਾਚੀ ਮਿੱਲ ਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਭਗ 1,300 ਏਕੜ ਖ਼ਰੀਦੇ, ਜੋ ਪਾਲਦੀ ਬਣ ਗਏ (ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹੈਰੀਟੇਜ)।
• 1914 ਤੋਂ 1918: ਸਰੋਤ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਗਜ਼ਟ ਮੁਤਾਬਕ ਮੇਯੋ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਲੰਬਰ ਕੰਪਨੀ 1914 ਵਿੱਚ ਕੰਪਨੀ ਵਜੋਂ ਰਜਿਸਟਰ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪੇਰੋਲ ਉੱਤੇ 600 ਕਾਮੇ ਸਨ। ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਮੁਤਾਬਕ ਕਸਬਾ 1916 ਵਿੱਚ ਮੇਯੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਗਨੇਆ ਅਤੇ ਕਜ਼ਨ ਡੋਮਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵਸਾਇਆ। ਸਿੱਖ ਹੈਰੀਟੇਜ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਆਫ਼ ਕੈਨੇਡਾ ਮੇਯੋ ਲੰਬਰ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਪਾਲਦੀ ਆਰਾ ਮਿੱਲ ਨੂੰ 1917 ਦੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹੈਰੀਟੇਜ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਕੜ ਕਟਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ 1918 ਦਾ।
• 1 ਜੁਲਾਈ 1919: ਮੇਯੋ ਲੰਬਰ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਪਾਲਦੀ ਦਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਡੋਮੀਨੀਅਨ ਡੇਅ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਗਜ਼ਟ ਮੁਤਾਬਕ ਪਾਲਦੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣ ਗਿਆ।
• 1923: ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਲੋਕ ਲੱਕੜ ਕਟਾਈ ਦੇ ਸੱਤ ਕੈਂਪ, ਛੇ ਲੰਬਰ ਕੰਪਨੀਆਂ, ਦੋ ਸ਼ਿੰਗਲ ਫ਼ੈਕਟਰੀਆਂ, 25 ਫ਼ਾਰਮ, 60 ਬਾਲਣ ਡੀਲਰਸ਼ਿਪਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਕਰਿਆਨੇ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ (ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹੈਰੀਟੇਜ)।
• 1933: ਮਿੱਲ ਸੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹੈਰੀਟੇਜ ਦੀ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
• 1955: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਲਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਜ਼ਟ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ 64 ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਲਈ, 1934 ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਜੋਸਫ਼ ਹਸਪਤਾਲ ਲਈ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਵਜ਼ੀਫ਼ੇ ਲਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹੈਰੀਟੇਜ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਲ ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਹੋ ਗਈ।

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਮੁਤਾਬਕ ਕਸਬੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂ ਮੇਯੋ ਸੀ ਅਤੇ 1936 ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਬਦਲ ਕੇ ਪਾਲਦੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਤਿੰਨੇ ਮੋਢੀ ਆਏ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਾਕਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਯੂਕੋਨ ਦੇ ਮੇਯੋ ਨਾਲ ਨਾਂ ਰਲਣ ਦੀ ਉਲਝਣ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਪਾਲਦੀ ਈਸਟ ਇੰਡੀਅਨ, ਜਪਾਨੀ, ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦਾ ਰਲਿਆ-ਮਿਲਿਆ ਭਾਈਚਾਰਾ ਸੀ ਅਤੇ 1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ 1,500 ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਡਾਕਖ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਸਕੂਲ 1969 ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਾਲਦੀ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਨੂੰ 2014 ਵਿੱਚ ਕਾਵਿਚਨ ਵੈਲੀ ਰੀਜਨਲ ਡਿਸਟ੍ਰਿਕਟ ਨੇ ਹਿਸਟੋਰਿਕ ਸਾਈਟ ਐਲਾਨਿਆ।

ਕਿਸ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਵੈਨਕੂਵਰ ਆਈਲੈਂਡ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੁਆਲੇ ਕਈ ਨਸਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਲ ਕਸਬਾ ਵਸਾਉਣ ਲਈ।